INIWAN AKO NG ASAWA KO DAHIL TUMABA AT “PUMANGET” DAW AKO MATAPOS MANGANAK—NGUNIT MAKALIPAS ANG TATLONG TAON, HINDI NIYA AKO NAKILALA SA ISANG GRAND GALA DAHIL SA AKING MALA-DIYOSANG KAGANDAHAN HABANG KAWIT-BISIG KO ANG ISANG WORLD-CLASS BILLIONAIRE!
Ako si Isabella. Sa aking edad na dalawampu’t lima, ang aking buhay ay tila isang perpektong obra maestra na iginuhit ng tadhana. Biniyayaan ako ng isang pambihira at mala-diyosang kagandahan—mayroon akong perpekto, makinis, at mala-porselanang maputing balat na kumikinang lalo na sa ilalim ng mga ilaw, mahaba at umaalon na itim na buhok na umaabot hanggang sa aking baywang, at isang maamo, inosente, ngunit matapang na mukha na nagpapalingon sa sinumang makakita sa akin.
Ngunit ang kasalukuyang kislap ng aking mga mata at ang tagumpay na hawak ko ngayon ay nagmula sa pinakamadilim, pinakamasakit, at pinakamabigat na kabanata ng aking buhay. Isang kabanata na isinulat ng kaisa-isang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking puso—ang aking dating asawa na si Marco.
Ang Gabi ng Pag-Iwan at Panlalait
Tatlong taon na ang nakalipas. Dalawampu’t dalawang taong gulang pa lamang ako noon nang isilang ko ang aming panganay na anak na si Lucas. Ang pagbubuntis ay naging isang napakahirap na digmaan para sa aking katawan. Nadagdagan ako ng halos limampung libra. Nagkaroon ng mga stretch marks sa aking tiyan, at ang aking dating maningning at maputing balat ay naging tuyo, maputla, at puno ng bakas ng walang-katapusang pagkapuyat sa pag-aalaga sa aming sanggol.
Sa halip na alagaan, mahalin, at pasalamatan ako sa pag-luwal ng kanyang anak, unti-unting lumayo si Marco. Madalas siyang umuwi nang hatinggabi, amoy alak, at may bakas ng matapang na pabango ng ibang babae.
Hanggang sa isang maulan na gabi, habang umiiyak ang aming isang-buwang gulang na sanggol dahil sa lagnat, pumasok si Marco sa aming kwarto na may bitbit na malaking maleta.
“Marco? Saan ka pupunta? Tulungan mo naman ako kay Lucas, ang taas ng lagnat niya,” nagmamakaawa kong pakiusap, magulo ang buhok, nakasuot ng malaking lumang t-shirt, at umiiyak sa pagod.
Tiningnan ako ni Marco mula ulo hanggang paa. Ang kanyang mga mata ay naglalaman ng matinding pandidiri at kawalang-awa.
“Aalis na ako, Isabella,” malamig niyang sabi, na tila isang yelong direktang itinarak sa aking puso. “Hindi ko na kayang tiisin na makasama ka sa iisang bubong. Tingnan mo nga ang sarili mo sa salamin! Tumaba ka. Nawala na ang ganda mo. Nakakahiya kang isama sa mga business meetings ko! Hindi na ikaw ang babaeng pinakasalan ko!”
“M-Marco… nanganak ako! Ipinagbuntis ko ang anak natin kaya nagbago ang katawan ko!” humahagulgol kong sagot, lumuluhod sa harap niya habang yakap-yakap ang umiiyak naming anak. “Parang awa mo na, huwag mo kaming iwan! Magda-diet ako, babalik din ako sa dati, pangako! Huwag mo lang kaming iwan ng anak mo!”
Ngunit walang-awa niya akong itinulak. “Wala na akong pakialam. Nandiyan na si Chloe, mas bata, mas maganda, at walang stretch marks. Iiwan ko ang bahay na ‘to sa inyo, pero huwag na huwag ka nang hihingi ng pera sa akin.”
Umalis si Marco. Iniwan niya akong nakaluhod sa malamig na sahig, nadurog ang pagkatao, nawalan ng dignidad, at yakap ang isang inosenteng sanggol. Ang sakit na iyon ay sumira sa aking kaluluwa… ngunit iyon din ang mismong apoy na naging mitsa upang muli akong bumangon mula sa sarili kong mga abo.
Ang Pagbangon ng Isang Reyna at ang Pagdating ng Tunay na Hari
Ginamit ko ang bawat patak ng aking luha bilang inspirasyon. Sa tulong ng aking mga magulang, nagtayo ako ng isang maliit na online digital marketing firm. Nagtrabaho ako araw at gabi. Kasabay ng pagpapalago ng aking negosyo, ibinalik ko ang pagmamahal sa aking sarili.
Nag-gym ako nang puspusan, kumain ng masustansya, at inalagaan ang aking sarili. Sa paglipas ng tatlong taon, ang aking negosyo ay naging isang multi-milyong pisong kumpanya. At ang aking katawan? Tuluyan itong bumalik sa pinakaperpektong hugis. Ang aking mala-porselanang balat ay muling kuminang, at ang aking dalawampu’t limang taong gulang na mukha ay namukadkad bilang isang tunay na diyosa.
Sa gitna ng aking tagumpay, nakilala ko si Alexander Zobel. Si Alexander ay tatlumpung taong gulang, isang world-class billionaire, at isa sa mga pinakamakapangyarihang tech and real estate magnates sa buong Asya at Europa.
Hindi lamang siya napakagwapo, matangkad, at mayaman; siya ang lalaking nakakita sa aking tunay na halaga. Minahal niya hindi lang ang aking pisikal na anyo, kundi pati ang mga peklat ng aking nakaraan. At higit sa lahat, tinanggap, inalagaan, at minahal niya ang anak kong si Lucas na parang sarili niyang dugo at laman.
Kami ngayon ay pormal nang magkasintahan. At ang gabing ito ay ang gabi kung kailan magkukrus muli ang landas ng aking nakaraan at ng aking napakaliwanag na kasalukuyan.
Ang Grand Gala at ang Aroganteng Estranghero
Dumalo kami ni Alexander sa Manila Grand Charity Gala, ang pinaka-eksklusibo at pinakamarangyang pagtitipon ng mga bilyonaryo, pulitiko, at mga business tycoons sa buong Pilipinas.
Nakasuot ako ng isang custom-made crimson red silk gown na may malalim na slit sa hita, na lalong nagpapalitaw sa aking perpekto at maputing balat. Ang aking mga brilyanteng hikaw at kwintas ay kumikinang sa bawat paghakbang ko. Nakakawit ang aking kamay sa matipunong braso ni Alexander na nakasuot ng isang makisig na Tom Ford tuxedo.
Pagkapasok pa lamang namin sa Grand Ballroom, tumigil ang musika nang ilang segundo. Lahat ng mata, lalo na ang mga kababaihan, ay napunta sa amin. Nagsimulang magbulungan ang mga tao, humahanga at naiinggit sa aming presensya.
Sa kabilang banda ng malawak na bulwagan, naroon si Marco.
Ayon sa mga balita sa industriya, ang negosyo ni Marco ay unti-unting bumabagsak dahil sa kanyang bisyo at maling pamamahala. Nandito siya sa Gala upang magmakaawa at maghanap ng mga investors na sasagip sa kanyang naghihingalong kumpanya. Kasama niya ang babaeng ipinalit niya sa akin, si Chloe—na ngayon ay halatang retokada, nakasuot ng masyadong maikling damit na hindi bagay sa okasyon, at balot ng mumurahing pabango.
Nang mapatingin si Marco sa direksyon namin, nalaglag ang kanyang panga. Nanlaki ang kanyang mga mata habang tinititigan ako. Dahil sa sobrang ganda ko at sa layo ng aking hitsura mula sa babaeng umiiyak, mataba, at mukhang losyang na iniwan niya sa isang madilim na kwarto tatlong taon na ang nakalipas… hindi niya ako nakilala.
Ang tanging nakita niya ay isang napakaganda at makapangyarihang diyosa na kasama ng lalaking kailangan na kailangan niyang mapasagot—si Alexander Zobel.
Ang Paglapit ng Linta
Habang kinakausap ni Alexander ang ilang mga opisyal ng gobyerno at mga senador sa kabilang mesa, naiwan akong nakatayo malapit sa champagne tower, tahimik na pinagmamasdan ang paligid.
Napansin ko ang mabilis na paglapit ni Marco. Tila itinulak niya palayo ang kanyang kalaguyong si Chloe para lang makalapit sa akin. Inayos niya ang kanyang necktie, ipinakita ang kanyang pinakamatamis at mapang-akit na ngiti, at huminto sa aking harapan.
“Good evening, gorgeous,” mayabang at malanding bati ni Marco, tinititigan ang aking mala-porselanang mukha, ang aking maputing leeg, at ang aking kurba mula ulo hanggang paa. “Hindi ko mapigilang hindi lumapit. Kayo po ba ang partner ni Mr. Alexander Zobel? I must say, he is a very lucky man tonight. I’m Marco, CEO of Prime Solutions.”
Inabot niya ang kanyang kamay upang makipagkamay, umaasang makakakuha ng atensyon ko upang maging tulay niya papunta kay Alexander.
Tinitigan ko ang kanyang naka-alahad na kamay nang may matinding pandidiri, bago ko ibinaling ang aking matatalim na mata sa kanyang mukha. Wala siyang kaalam-alam na ang babaeng nilalandi at tinitingnan niya nang may pagnanasa ngayon ay ang mismong babaeng tinawag niyang baboy at pangit tatlong taon na ang nakalipas!
“Hindi ako nakikipagkamay sa mga taong hindi ko ka-level, Marco,” malamig, mahinahon, ngunit nakamamatay kong sagot.
Nangunot ang noo ni Marco. Pilit siyang tumawa, medyo napahiya dahil narinig ng ilang mga kalapit na bilyonaryong bisita. “Wow. Feisty. I like that. Have we met before, Miss? Parang pamilyar ang boses mo, pero imposibleng makalimutan ko ang isang mukhang kasing-ganda at kasing-perpekto ng sa’yo.”
Humigop ako mula sa aking crystal glass. Isang mapaklang ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
“Imposibleng makalimutan? Talaga ba, Marco? Akala ko ba nakakahiya akong isama sa mga business meetings mo dahil mataba ako, may stretch marks, at pumanget pagkatapos kong isilang ang anak natin?”
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Marco. Ang kanyang mayabang na ngiti ay biglang natunaw at naging purong gulat. Namutla siya na parang nakakita ng isang nakakatakot na multo. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod, at ang kanyang mga mata ay nanlaki hanggang sa halos lumuwa ito mula sa kanyang mukha.
“I-I-Isabella…?!” nanginginig, nauutal, at halos walang boses na bulong ni Marco. “I-Ikaw… ikaw si Isabella?!”
“Ako nga,” kalmado kong sagot, ang aking dalawampu’t limang taong gulang na mukha ay nagpapamalas ng pinakamataas na awtoridad at dignidad. “Ang asawang iniwan mo sa putikan habang karga-karga ang lagnating anak mo. Nagulat ka ba? Bakit? Inakala mo ba na habambuhay akong iiyak sa pagkawala ng isang basurang katulad mo?”
“I-Isabella… ang ganda mo… ang laki ng pinagbago mo!” tila nawawala sa sariling sabi ni Marco, pilit na inaabot ang aking braso, puno ng pagsisisi at pagnanasa ang kanyang mga mata. “Patawarin mo ako! H-Hindi ko alam… na-miss kita, Isabella! Tayo na lang ulit, please! Asawa mo pa rin ako! Iiwan ko si Chloe ngayon din, bumalik ka lang sa akin!”
Bago pa man dumampi ang kanyang maruming kamay sa aking balat…
BLAAAAG!
Isang malakas na pwersa ang tumabig sa kamay ni Marco. Dumating si Alexander, ang kanyang matangkad na pigura at nakakatakot na aura ay mabilis na nagpaluhod sa kaba kay Marco. Mahigpit na inakbayan ni Alexander ang aking baywang, hinapit ako palapit sa kanya, at hinalikan ang aking buhok sa harap ni Marco.
“May problema ba rito, mahal ko? Binabastos ka ba ng lalaking ito?” malamig at nagbabantang tanong ni Alexander, nakatitig kay Marco na parang isang insekto na handa niyang tapakan at durugin anumang oras.
“M-Mr. Zobel!” nanginginig na sigaw ni Marco, pawis na pawis at namumutla. “H-Hindi po! Asawa ko po siya! A-Ako po ang asawa ni Isabella! Ako ang ama ng anak niya!”
Tumawa nang malakas at puno ng pang-iinsulto si Alexander. Ang kanyang tawa ay umalingawngaw, dahilan upang mapatingin ang lahat ng mga bisita sa aming direksyon.
“Asawa? Sa pagkakaalam ko, ang lalaking nang-iwan at nanlait kay Isabella noong kailangan niya ng karamay ay isang duwag na basura,” matalim na sagot ni Alexander, tila isang patalim na hinihiwa ang pagkatao ni Marco. “At para sa kaalaman mo, Marco, bukas ay ang opisyal na pag-pirma ko sana ng five-hundred-million peso investment contract sa naghihingalo mong kumpanya. Ngunit dahil nalaman kong ikaw pala ang lalakeng nanakit sa reyna ko at sa anak ko…”
Bumaling si Alexander sa kanyang Executive Assistant na nasa likuran lamang niya.
“Kanselahin ang lahat ng investments sa Prime Solutions. I-blacklist ang kumpanyang iyan sa lahat ng bangko, suppliers, at negosyo sa buong Asya. Bilhin niyo ang mga utang niya at singilin niyo bukas ng umaga. Gusto kong makita ang lalaking ito na naghihirap, bangkarote, at gumagapang sa kalsada bago mag-alas dose ng tanghali.”
“Hindi! Mr. Zobel, parang awa niyo na! Maba-bankrupt ako! Mawawala ang lahat sa akin!” humahagulgol na iyak ni Marco, tuluyang lumuhod sa sahig ng Grand Ballroom sa harap ng daan-daang bilyonaryo at media. “Isabella! Tulungan mo ako! Parang awa mo na, sabihin mo sa kanya na bawiin ang utos niya! Ama ako ni Lucas!”
Lumapit si Chloe, ang kanyang kabit, at sinubukang itayo si Marco habang naguguluhan at umiiyak din dahil sa kahihiyan. “Marco, anong nangyayari?! Bakit ka nakaluhod sa babaeng ‘yan?!”
“Tumahimik ka, Chloe! Dahil sa’yo, nawalan ako ng perpektong asawa at bumagsak ang kumpanya ko!” bulyaw ni Marco sa kanyang kabit, sinisisi ito sa sarili niyang katangahan.
Tiningnan ko si Marco mula sa itaas. Ang aking mala-diyosang kagandahan ay hindi nagpakita ng kahit isang patak ng awa.
“Ama? Namatay ang ama ni Lucas noong gabing iniwan mo kaming umiiyak para sumama sa kalaguyo mo,” malamig kong hatol. “Mabulok ka sa impyernong ginawa mo, Marco. Dahil ang babaeng itinapon mo noon, ay ang reynang hindi mo na kailanman maaabot ngayon.”
Tinalikuran ko siya. Kawit-bisig ang tunay na lalakeng nagmamahal sa akin at rumerespeto sa aking pagkatao, naglakad ako palayo nang may buong dangal at kapangyarihan.
Sa likuran namin, patuloy na umiiyak, nagwawala, at nagmamakaawa si Marco sa sahig habang walang-awang kinakaladkad palabas ng mga security guards ng Gala, iniiwan siyang walang dignidad at walang yaman.
Sa gabing iyon, napatunayan ko sa buong mundo na ang halaga ng isang babae ay hindi nasusukat sa pamantayan ng isang mahina at makasariling lalaki. Ang aking mga peklat bilang isang ina ay naging aking korona. At ngayon, nananatili akong nakatayo, maganda, pinakamakapangyarihan, at habambuhay na maligaya sa piling ng aking tunay na bilyonaryong hari.
